Sommige wedstrijden vergeet je snel. Andere blijven een jaar lang in je hoofd zitten.
Voor Arno was Ironman Lanzarote duidelijk van dat tweede type. Vorig jaar eindigde zijn avontuur op het Canarische eiland in een gevecht tegen materiaalpech, hitte en tegenslag. Toch haalde hij toen al de finish. Maar echt tevreden? Dat gevoel bleef uit.
“Na fietspech vorig jaar had ik nog een rekening openstaan met het eiland”, schreef hij vorig jaar na zijn terugkeer uit Lanzarote.
En die openstaande rekening werd dit jaar meer dan vereffend.
Sterke start in het water
De wedstrijd begon ideaal. Over de 3,8 kilometer zwemmen voelde alles meteen goed aan.
“De dag gestart met het beste dat ik ooit gezwommen heb”, klonk het achteraf tevreden.
Met een zwemtijd van 1u05 zette hij meteen een stevige basis neer voor de rest van de dag. Ook op de fiets liep alles volgens plan. Op een parcours dat bekendstaat als één van de zwaarste binnen het Ironman-circuit, werkte hij de 180 kilometer af in 5u36.
Dat was een wereld van verschil met vorig jaar.
Van pechjaar naar revanche
Tijdens de editie van vorig jaar leek alles mis te lopen wat kon mislopen. Al na negen kilometer fietsen brak een spaak, waardoor zijn wiel begon aan te lopen. Later volgde ook nog een ontplofte achterband, waarna hij bijna een uur moest wachten op hulp van de organisatie.
Een goed resultaat was toen meteen verdwenen, maar opgeven deed hij niet.
De marathon werd uiteindelijk een emotionele strijd, gedragen door de steun van familie en de gedachte aan zijn overleden stiefvader Luc, aan wie hij die wedstrijd opdroeg.
“Ik heb het gehaald. Ondanks alles. Omdat ik niet opgaf.”
Die ervaring maakte de editie van dit jaar misschien nog mooier.
Gevecht tegen de warmte
Ook deze keer werd het lopen geen cadeau. De hitte op Lanzarote maakte van de marathon opnieuw een uitputtingsslag.
“Rond kilometer 26 had ik een moeilijk moment, maar ik ben uiteindelijk blijven doorgaan.”
En dat leverde een indrukwekkende eindtijd op van 10u32:39.
- Zwemmen: 1:05:04
- Fietsen: 5:36:11
- Lopen: 3:40:45
Een prestatie om trots op te zijn, zeker op een wedstrijd die door veel triatleten beschouwd wordt als één van de zwaarste Ironmans ter wereld.
Dankbaarheid aan de zijlijn
Na afloop was er ook veel dankbaarheid voor de supporters die mee naar Lanzarote trokken.
“Ook superveel dankbaarheid aan Elke, mijn mama, mijn broer en mijn schoonouders om erbij te zijn.”
En helemaal op het einde volgde nog een korte boodschap met veel betekenis:
“Nog eentje voor Luc.”
Comments are closed