Afgelopen weekend stonden 5 WTT-ers aan de start van de IM 70.3 in West-Friesland, ieder met zijn eigen verwachtingen. De algemene gedachtengang was wel: “Het is een vlakke wedstrijd, hoe moeilijk kan het zijn?.”, en dit door atleten met al wat ervaring op de teller. Nog een uitspraak om duidelijk te maken hoe de sfeer zat voor de wedstrijd: “Deze gaan we even knallen!”.
Lees hieronder hoe Carla haar wedstrijd heeft beleefd.
Na de laatste check-up van de fiets, aanvullen van de zakken, het ‘o zo nodige’- toiletbezoek waren Karl, ik en de rest, klaar voor de wedstrijd. Paul nog gezien aan de toiletten, elkaar veel succes gewenst. Dan ieder terug op/in zichzelf om zich voor te bereiden. Laatste witte zakje afgeven aan de zwemstart, hopend om nog even in het water te kunnen om de temperatuur te checken, helaas geen optie.
In het startvak kwam Glenn bij ons staan, Karl en ik kregen het ineens al wat warm, ‘oeps hadden wij het verkeerde startvak gekozen?’. Na het startschot van de pro atleten begon de rij op de schuiven en waren we wel genoodzaakt om mee door te schuiven. Eerlijk, één van de leukste zwemstarts die ik al heb gehad, in een pittoresk haventje.
We gaven elkaar nog de nodige aanmoediging en ‘off we go’. Duik in het water. De temperatuur van het water was ZALIG, genieten tussen de zeilbootjes en de aanmoedigingen van de supporters op de brugjes en op de bootjes te horen. Wat wel al opviel in het haventje was het woelige water. Ik dacht, kleine oppervlakte, veel mensen, eens buiten de sluis zal het wel verbeteren.
Na een kleine 300m zwemmen bereikte ik de sluis. Opeens begon de meute op te stroppen en te watertrappelen. “Hé? Wat?”, wat gebeurt er hier nu? Ik was in mezelf al wat aan het sakkeren, maar toch deed ik maar mee. Vanaf dat ik buiten de haven kwam, kreeg ik een beter zicht op de situatie en begreep ik het. Door de wind die opstak over het water, waren er enorm veel golven. Om een boei te zien, dat was écht werken. De kajaks en sub rondom ons verdwenen ineens… ‘strange’ dacht ik. Maar goed, terugkeren was geen optie, knop omdraaien en gaan. Soms moeite om uit de golven te geraken, soms een extra “zeup” krijgen door de speedboot van de brandweer die wat deelnemers uit het wilde water moest halen, mensen die de 1.9km op hun rug zwommen, deelnemers die horizontaal voor mij kwamen zwemmen omdat ze hun oriëntatie compleet kwijt waren… het was me daar een boeltje, gelukkig kon ik er de humor van inzien. Uiteindelijk raakten alle WTT-ers veilig en wel aan de finish van het zwemdeel, mezelf incluis.
Mijn eerste wissel ging heel vlot, naar IM -normen was de wisselzone niet erg groot en was de ‘blootvoetsloop’ eerder kort.
Hop de fiets op, joepie nu begint het echt! Opgelucht, blij dat ik het zwemmen goed ben doorgekomen, van tijd had ik geen benul…bijzaak.
Eerste deel van het fietsparcours was ZALIG, wind in de rug, vlakke asfalt, en af en toe een blik op het woelige water. Eten, drinken, alles ging volgens plan. Lekker zonnetje dabei… Niks te klagen!
Tijdens het fietsen een deelnemer ingehaald op een ‘rent a bike- stadsfiets’, een dame op TT en een gescheurde broek had, animo was er wel.
Na 2h fietsen hoor ik ineens ‘ha dochter, eindelijk heb ik je ingehaald’, een lach verscheen op Karl en mijn gezicht, fijn om elkaar tegen te komen en aan te moedigen. Zalig toch. Dit is waarom we wedstrijden samen doen!
Maar dan maakte het zonnetje ineens plaats voor donkere wolken, de wind kwam weer op. ’We gaan hier toch geen regenbui krijgen’, hoopte ik. Enkele minuten later was het dan wel zover, dikke druppels, nu en dan een rukwind en een donderslag. TT-’s gingen tegen de grond op de vettige baan. Ik had genoeg gezien! Vanaf nu rem ik en ben ik voorzichtig, ik wil hier niet zoals sommige anderen onzacht in aanraking komen met het asfalt. De laatste kilometers stopte het gelukkig met regenen.
Ook hier, alle WTTers veilig en wel in T2 geraakt, waarschijnlijk allemaal voor mij, but who cares? We doen het toch maar even!
Hop wissel 2, wat ambras met een andere dame over een dixie, in een wedstrijd is dat toegestaan 😊.
We zetten het op lopen, ondertussen zien of ik de supporters en den andere WTT-ers kon spotten. Een dikke high five geven of eens gillen, soms gewoon straal genegeerd worden door WTT-ers die volledig in ‘the zone’ zaten. Dat gebeurt nu eenmaal!
De kilometers gingen voorbij, en het eerste uur ging echt vlot. Een kleine kanttekening bij “vlot”, eten lukte me niet meer. Je weet, niet meer eten tijdens het begin van het lopen, dan kun je achteraf bekopen. Tijdens het 2de uur kwam de zon er door, en werd het echt nog warm. Bekertjes water en ijs aannemen om toch wat af te koelen. Langs het parcours hadden ze verschillende sprinklers geplaatst waar ik met veel plezier doorliep.
De laatste kilometers nog afmalen, maar ondertussen was ik zo verdwaasd dat ik de supporters al niet meer opmerkte. Laatste blauwe bandje in ontvangst nemen, ‘yes deze hel is bijna ten einde’. Laatste 3 kilometers heb ik gelopen op autopiloot, ‘blauw bandje naar links’ hoorde ik iemand zeggen. Dus dat doen we dan maar en daar kwam de finishlijn in zicht … YES!! Uiteindelijk heb ik er nog een mooie lach kunnen uitpersen voor de finishfoto.
5 stappen verder ging mijn licht wel helemaal uit. Dankzij de goede zorgen van de mensen na de finish kwam ik snel terug bij bewustzijn… Het eerste wat in mij opkwam en wat ik er dan ook uitflanste was ‘maar ik heb nog geen medaille’… achteraf gezien, hilarisch!
Na aankomst troffen we elkaar op weg naar de bike check out, iedereen was verbaasd over het heavy zwemgedeelte. Ieder met zijn eigen verhaal. Nog een laatste groepsfoto in de wisselzone. Allemaal lachende en fiere gezichten.
Voor zij die ooit West-Friesland willen doen had Paul nog 1 tip: “De hoogtemeters zitten in het zwemgedeelte!”. Denk daar maar eens over na!
Kleine side note van de beheerder bij dit artikel: Marc, de oudste deelnemer van de 5 is er in geslaagd om tijdens deze wedstrijd een ticket te bemachtigen voor het WK in Marbella. Jammer genoeg kan hij door agendaperikelen niet deelnemen aan het WK, maar wat een prestatie van Marc, en bij uitbreiding deze 5 topatleten.
Comments are closed